صلاة الجمعة

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 790/1 آغاز: برابر؛ انجام: بل ما عرفته من الاجماع علی الاشتراط بالامام او الاذن منه دلیل علیه قاطع. فهذا ما سقیناه من کؤوس ×× یدار براح حق من شراب / و قد کان الفراغ لیوم سبت ×× و قدر کب المصنف على الذهاب / و الف بعد سبع سنین تمت ×× و تسعون یعدد فی الحساب / فلله المحامد ملیء جو ×× و ما بان الشراب من السراب / و قد رقم السطور کما تراها ×× و قد نضدت مؤلف ذا الکتاب / محمد البهاء کفاه فخرا ×× بان یدعى ولی ابی تراب / عفا عنه الاله کما هداه ×× لارشاد و انجی من عذاب در فهرست از محمد تقی بن عبدالله کشمیری دانسته شده و اشاره به دیباچه‌ای دارد که معلوم نشد کدام دیباچه است چون چنین چیزی در این رساله دیده نمی‌شود و رساله کشمیری که البته دارای دیباچه است با این رساله و سرآغاز آن متفاوت است ولی همان رساله‌ای است که حائری از فاضل هندی دانسته است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: با تاریخ 1136ق؛ با دو حاشیه «منه»، در 2گ 1ر گفتاری است از شیخ جعفر در خرده‌گیری از زمخشری در کشاف در تفسیر آیه «قد یعلم انه لیحزنک الذی یقولون ... یحجدون» که در محرم 1110 برای محمد نبی جنابذی نگاشته و به خط نستعلیق ابوالقاسم بن سید حسین موسوی است در خواران به سال 1136؛ مهر: «محمد هادی»؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوا، 15و16 سطر (6/5×12)، اندازه: 12×17/5سم [ف: 5 - 2091]