صرف

2. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 13839/5 آغاز: بسمله بدان أیداک الله تعالی و ایانا که کلمات عرب بر سه قسم است اسم و فعل و حرف، اسم چون رجل و علم و فعل چون ضر[ب] و دحرج و حرف چون من و إلی و بدانید که ... که کلمات عرب را بدان می‌سنجند؛ انجام: پس جمیع ابواب صرف بیست و چهار باب است و الله أعلم بحقایق الأمور باب فعل یفعل صحیح النصر یاری کردن، نصر یاری کرد مرد، ماضی ... نصرتما یاری [کردید] شما دو مرد، تشبیه مخاطب مذکر ... این رساله به سبک و روش کتاب صرف میر نگاشته شده و به نظر می‌رسد گزیده‌ای از آن باشد این اثر شاید از قرن یازدهم هجری و به خط مؤلف نگاشته شده است؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1023ق؛ ناتمام؛ مهر: «عبده حسن علی» (بیضی)؛ در برگهای 105ر-105پ فایده‌ای در درج نامهای برخی سوره‌ها در عبارتی و خطبه‌ای زیبا آمده با این عبارات «بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله الذی بین سورة الفاتحة و البقرة و آل عمران و النساء تنزیلاً و مد مائدة الانعام علی الاعراف من الانفال مداً طویلاً و نجی بالتوبة یونس و هوداً و یوسف و اسمعهم تسبیح الرعد و اتخذ ابراهیم خلیلاً و أهلک أصحاب الحجر و أتی أمره بالصافات بصاد الصدق و الیقین و أعطی زمر امته المرحومة لكل مومن و مومنة فصلت آیاته تنزیلاً و ذکرهم بالأمة الجاثية و أهل الاحقاف الذین كفروا من الأمم الماضية تنبیهاً و تمثیلاً» در انجام این خطبه برای سلاطین صفویه درخواست دعا و رحمت شده؛ 5گ (100پ-104ر)، 17 سطر، اندازه: 10×16سم [ف: 35 - 157]