شفاء المریض

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3068/2 آغاز: خداوند غفار رب جلیل ×× که فضل تو عامست و رحمت سبیل / گنهکار و ماخوذ بنده شهاب ×× که اندر ازل هست عاصی خطاب / شهاب شکسته بهر صبح و شام ×× درود تو آرد همیشه بکام / دلم گفت ای پور عبدالکریم ×× که هیچست دنیا و فرزند و سیم / کتابی ز حکمت بنظم اندر آر ×× که بعد از تو ماند مگر یادگار / دلم چون چنین دلنوازی نمود ×× طبیعت درین باب راضی نمود / ز طبع ضعیفی که من داشتم ×× چنین طب منظوم پرداختم / اساسش نهادم صد و شصت باب ×× «شفاء المرض» کردم این را خطاب؛ انجام: پس از آن یک بند تاریخ که یاد شده است: الهی هر آنکس که این خط نوشت ×× عفو کن گناهش عطا کن بهشت خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 148گ (27-174)، 21 سطر (7×17)، اندازه: 13×22/5سم [ف: 11 - 2006]