شفاء الصدور فی شرح الزبور

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 9799 آغاز: حمد شایسته ذاتی تواند بود که اشرف مخلوقات بزبان عجز از ثناء او بلا احصی ثناء علیک انت کما اثنیت علی نفسک گویاست ... گوید که چون بتوفیقات ربانی و تائیدات سبحانی اکثر اوقات دست بحبل المتین احادیث و عروة الوثقی منقولات و اثار ائمه اطهار زده و اوقات خود را صرف مقابله آنها مینمود و در ایام ماه مبارک رمضان چنانچه متعارف اهل زمانست صرف صحیفه کامله زین العابدین و امام الساجدین و زیور [کذ] ائمه طاهرین مینمود ... و در حین نظر در ان بعضی از نکات بخاطر میگذرانیدم و نظر بفحوای خلق الانسان من طین کرده جرأت بر نقل آنها از صفحه دل بر صحیفه نمینمود لیکن چون نظر بمضمون ان الله اصطفی آدم و علم الانسان ما لم یعلم نمود قدرت نمود که نقاب حجاب از روی آفتاب جهانتاب او بردارد ... با وجود انکه هیچیک از شروح متقدمین را ندیده و نداشته در بذل جهد و ابلاغ الوسع و الطاقه کوتاهی ننمود ... و لآلی درر و جواهر او را برونق آیات و اخبار برشته تحریر و ترقیم کشید؛ انجام: گفتم بجبرئیل که اینها کیانند گفت و اعظانند که در دنیا میخواندند مردمانرا بنیکوئی و خود ترک آن مینمودند اینست آنچه این بی بضاعت اراده داشت که در سلک تحریر و رشته ترقیم کشید از بضاعت مزجاة و قلیل و اگر بعون الله و حسن توفیقه صبح امید از ظلمت فنا طالع بوده باشد در شرح دعاء صبا [کذ] و مساء و مابقی خواهد کوشید ... و الله یهدی من یشاء الی طریق الرشاد» ... لاشيئاً الا ما اتا الله بقلب سليم رجب 1115. خط: نسخ، کاتب = مؤلف (احتمالاً)، تا: رجب 1115؛ واقف: خان بابا مشار، اردیبهشت 1346؛ کاغذ: شکری، جلد: تیماج خرمایی، 426گ، 19 سطر، اندازه: 16×22سم [ف: 15 - 325]