شش مقام

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8172/59 آغاز: ز راه راست گر آهنگ میکنی بحجاز ×× ز اصفهان گذری جانب عراق انداز / به ناقه زنگوله در پرده رهاوی بند ×× درین مقام به عشاق بی نوار پرداز / مشو بزرگ، ز روی نیاز کوچک باش ×× ببوسلیک حسینی صفت بر آر آواز × در بیابان مانده هر یک مقام از هر یک پیغمبر - مقام راست که باشد ز حضرت آدم ×× ز جرم خویش بحق ناله کرد بدیده تر / فغان حضرت نوح در مقام عشاقست ×× نوید لطف بشارت شنو از آن دلبر / نوا ز حضرت داود آشکارا شد ×× که یک نوا بدهد جان دهند اهل بشر / رهاو را تو یقین دان ز سید مختار ×× که بود خواندن قرآن خود به سوز جگر / مقام بوسلیک از ناله یکی اصحاب ×× که نام بابا عمر بود گشت جد کبر / عراق را تو بدانی ز حضرت ایوب ×× در آن زمان که نوا زد بخالق داور.؛ انجام: اکنون نصرالله بی: طراوت است ز پژمردگی بهار مرا ×× که صد خزان نبرد برگ لاله زار مرا [رقم:] تمت تمت تمت. خط: نستعلیق تحریری ماوراء النهری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ با مسطر بندی، رکابه‌دار، مجدول؛ جلد: مقوایی، 7گ (107پ-113ر)، اندازه: 12/9×19/8سم [ف: 27/1 - 415]