شروق الانوار و انوار الشروق

1. تهران؛ مهدوی؛ شماره نسخه: 480 آغاز: بسمله. و به نستعین. الحمدلله مبدء الحقائق و الصلوة علی محمد خیر الخلائق. سلام علی جیران لیلی فانها اعز علی العشاق من ان یسلما فان شروق الشمس ضوء طلوعها يقمر وجهها الميمون تطلع اینما درین وقت کلماتی ذوق آمیز و نکاتی شوق انگیز که منبه عاقل و مهیج شوق کامل تواند بود چه «من لم یهجعه الربيع و ازهاره و العود و آثاره فهو فاسد المزاج ليس له علاج در «منهاج دوم در دعوت و ارشاد اولیا». پس از دیباچه یک مقدمه دارد در بیان حقیقت این نوع علم و تقسیم فائده آن و دو قسم: نخست در نظری در سه مطلع، دوم عملی در سه مقاله: مقاله نخستین در حفظ صحت، دوم در ازالت رذایل سوم در دعوت و تکمیل و نسخه می‌رسد تا به نیمه منهاج دوم این مقاله. در آن یاد شده: از انوار الفرقان فی اسرار القرآن و تتمة الارشاد و خلوص الحكمة هر سه از خود مؤلف و از تبصره شیخ شیوخ الروم (گویا تبصرة المبتدى و تذكرة المنتهى قونوی) و مقامات العارفین و طواسین و اخلاق ناصری و قیومیه امام محمد بن عبدالواحد تبریزی و شفا و از عامری و از ابن اعرابی و مولی المولى و رباعی فارسی او و سیف الدین باخرزی و حجة الاسلام شیخ ابویوسف همدانی و قاضی احمد معاصر مؤلف، شعر سعدی در آن هست، در آن آمده: «چون این رساله متضمن انوار الحکمة خواهد بود نام او شروق الانوار کرده شد»، کسی در آغاز نسخه نوشته است که در مکتوب قطب محیی از شروق الانوار یاد شده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 7 و 8؛ افتادگی: انجام؛ مجدول، با سرلوح، خط محمد رضا امامی شکیبی در آغاز نسخه مورخ ذیحجه 100 در شهرک سر رنج مالوه و یادداشت روز یک‌شنبه 9 جمادی الثانی 1022 در دهلی و یادداشت اول ربیع الثانی 1295؛ 109گ، 21 سطر، قطع: ربعی [نشریه: 2 - 85]