شرح مثنوی اسماء الله

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 14084/2 آغاز: ای وجود جهانیان از تو ×× شاه و درویش کامران از تو ... اما بعد چنین گوید ساکن زاویه ناکامی خواجگی البلخی المتخلص بالنامی که چون هوای خاک بوسی عالی شأن ... در سر افتاد به خاطر فاطر خطور کرد که به مطبوع ترین ... بنابراین کلمه چند در شکافتن معمایاتی که هر یک؛ انجام: در مصرع اول غرض آن شی که از لفظ بال آنچه با لفظ ید است دور باید داشت و آن حرف یاءست ... و بر هر تقدیر اسقاط او خالی از تکلیفی نیست الحمدلله القادر الموفق على الاتمام وعلى النبى و آله الصلوة و السلام. خط: نستعلیق، کا: خواجه میر بلخی، تا: 948ق، به احتمال بسیار در حیات مؤلف کتابت شده؛ بخشی از متن در حاشیه آمده؛ در انجام رساله ابیاتی در تاریخ تألیف «تحفة الاحباب» آمده: «خامه این نقشی که ظاهر ساخت بر لوح بیان ×× هست در حسن ادا همتای او بسیار کم / چون گرامی تحفه از بهر احباب آمده ×× تحفه الاحباب شد نام وی تاریخ هم؛ این گرامی صحیفه نام ×× تحفه بهر بزم شاه بود / پی تاریخ او از آن گفتم ×× تحفه شاه دین پناه بود»؛ کاغذ: شرقی، 8گ (57پ-64پ)، 23 سطر، اندازه: 13×7/5سم [ف: 35 - 589]