شرح گلستان السعدی

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13887/1 آغاز: آغاز شرح: منت خدای را عزوجل - ای الامتنان و اعتداد النعمة برای خدای که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت یعنی اندر شکر خدایتعالی زیاده نعمت ثابت است فالياء لتحسين اللفظ قال الاستاد سلمه الله؛ انجام: انجام نسخه: ولم اظن انی سمعت صوتا اطیب منه و وقعت على وجهی ... هر چه بینی در خروشت دل داند ازین معنی که گوشست نه بلبل برگلش نسخه حاضر خطبه شارح را فاقد و از آنجا ناتمام است. شرحی عربی، کوتاه و مزجی است بر «گلستان» سعدی شیرازی. شرح عربی دیگری بر گلستان از مصطفی بن شعبان سروری معرفی گردید که غیر از رساله حاضر است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ محشی به امضاء «منه»؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 71گ (1پ-71ر) [ف: 37 - 479]