شرح کبری فی المنطق

12. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 1094 آغاز: بدانکه آدمی را بر سه چیز اطلاق می کنند یکی بر هیکل محسوس ... دوم بر نفس ناطقه ... سیم مرکب از هیکل محسوس و نفس ناطقه؛ انجام: برابر خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ توضیح: مرحوم عمادالکتاب فهرستی نام کتاب و شارح را در روی ورق اول نسخه با جوهر سبز کم رنگ چنین ضبط کرده اند: «شرح کبری در منطق از ابی البقاء عکبری متوفای سنه 616 چنانکه در [ج] 2دانشوران ص 2 و [ج]2 منتظم ناصری ص 222 است» البته باید توجه داشت که شارح نمی‌تواند 2 قرن قبل از ماتن زنده بوده باشد زیرا میرسید شریف، مؤلف کبری در سال 816 (یعنی آغاز قرن 9) فوت کرده چگونه در قرن ششم و یا هفتم می‌شود برای کتاب او شرح نوشت ؟! باز برای این که نام شارح با نام ابی البقاء عبدالله بن حسین عکبری اعمی نحوی لغوی حنبلی متوفای 616 (که مورد نظر مرحوم حاج عماد بوده است) تطبیق کند در نسخه خطی شماره 1183 با همان جوهر سبز کم رنگ «ابوالثناء» به «ابوالبقاء» مبدل شده است. و حال آن که با توجه به این که وی کتاب را به نام ابوالفتح محمد همایون پادشاه هندوستان (م963ق) معاصر شاه طهماسب صفوی معنون نموده می‌باید از حکما و منطقیون قرن دهم هجری باشد، نه ششم و هفتم؛ کاغذ: نخودی، جلد: پارچه ای زرد اخری، 75گ، 18 سطر، اندازه: 11×20سم [ف: 1 - 338]