شرح قصيدة لامية العجم

10. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3322/5 آغاز: اصالة الرآی صانتنی عن الخطل ×× و حلية الفضل زانتی عن العطل؛ این رایی الاصيل يصونني عن الاضطراب في القول و العمل؛ انجام: قدر شحوک لامر ان فطنت له ×× فار بابنفسک ان ترعى مع الحمل؛ المعنى قدرموک و اهلوک لامر ... حساده الذين يؤثر و اهلاک ... و يتربصون به الدوائر اعاذنا الله منها و قد قيل ما قل فقده جل تمت معانی هذه القصيده. لامیه طغرائی نیز شرح بسیار دارد و شرح حاضر، هیچیک از آنها که نگارنده می‌شناخت مطابقت ندارد؛ خط: نسخ، کا: بهاء الدوله، بی‌تا؛ پس از پایان شرح لامیة العجم (ص 380-410 دفتر) قصاید و قطعاتی از این شعراء یاد شده: قصیده‌ای با قافیه الف از میرزا محمد نصیر طبیب اصفهانی، ابیاتی با قافیه مثنوی از شریف ابن الهار درباره بازی شطرنج و شرح اعمال و مهره‌های آن در صدر این ابیات با قلم قرمز نوشته زیر که آمیخته با استعارات است دیده می‌شود: فی موضع الشطرنج و ما فيه من الحكم قيل هو عقلان متجادلان و جيشان متقابلان تجمعهم رقعة الجلود الشبيهه ببقعة الوجود، ضعوا مند لافي غاية التحرير للخيل و الرجل و الملك و الوزير يناظرون بالدرج و الدقايق موزونون بميزان الحقائق. اینک نخستین ابیات منظومه شطرنجیه: «الشاه لا يحضر عند الشاه ×× لانها من اعظم الدواهي / و الرخ لايولج فى المضايق ×× اذ ذالک بالطيور غير لائق/ و العقد كالبيدق فى التحصين ×× و ضربة الفرزين كالبکمين/ كذا اعتضاد الشاه للفرزان ×× موعظة في السير، للسلطان. پایان: قدر زوه للهدى متالا ×× ان الحكيم يضرب الا مثالا/ و هذه خاتمه الارجوزه ×× و ما حوت من حكم عزيزه»، قصیده‌ای کوتاه از حسام الدین عیسی بن سنجر بن بهرام اربلی المولد و عامری النسب، ابیاتی از نابغه جعدی، ابوالحسن علی بن نبیه؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سبز، 14ص (367-380)، 21 سطر، اندازه: 17/5×31سم [ف: 10 - 1025]