شرح القصيدة العينية

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1807/9 آغاز: برابر؛ انجام: فانعم برد جواب ما انا فاحص عنه منار العلم ذات تشعشع و توجيه السؤال الذي اشتمل عليه هذه الابيات هو ان يقال لاى شى اهبطت النفس الى البدن ... علم لنا من بطلان التناسخ بی‌کا، بی‌تا؛ محشی با نشان «عبدالله» متضمن اینکه شهرزوری در تاریخ الحكماء از محمد بن عبدالسلام بن عبدالرحمان بن عبدالشاكر مقدسی نیز شرحی بر قصیده یاد کرده و سپس نویسنده حاشیه نوشته: «خود نیز نسخه از این شرح قصیده عینیه تألیف ابوالفتوح احمد بن ابی عبدالله بلکو بن ابی طالب از دی در میان کتب خانه خود دارم». همین نویسنده، در کنار ص 153 نوشته: دمیری در حیوة الحیوان در ذیل کلمه (الورقاء) قصیده عینیه شیخ الرئيس را کاملا نقل کرده، دکتر مهدوی به نقل از قفطی این شرح را یاد کرده و نگارنده در تاریخ الحكماء شهرزوری تتبع کرد فیلسوفی بدین نام نیافت، شاید نویسنده حاشیه مذکور بجای قفطی، اشتباهاً شهرزوری نوشته، شرح ابوالفتوح را نیز در جایی ندید جز آن‌که قنواتی شرحی از ابوالفتوح خلیل نام برده، شرح محی الدین عربی در دارالکتب 1962 (ج 3 ص 180) به نام النهج المستقيم على طريقه الحکیم آمده قنواتی و دکتر مهدوی از محی الدین شرحی یاد کرده و نامی برای آن نیاورده‌اند و قنواتی النهج المستقیم را شرحی جداگانه تألیف جمال الدین علی بن سلیمان بحرانی یاد کرده و دکتر مهدوی شرحی به نام المنهج المستقيم بدون ذکر مؤلف شناسانده؛ 34ص (119-152) [ف: 5 - 345]