شرح قصيدة البردة

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 420 آغاز: پس از مقدمه طولانی شرح قصیده بر این منوال شروع می‌شود: امن تذكر جيران بذى سلم ×× مرجت دمعا جرى من مقلة بدم. المفردات التذكر یاد کردن و با یاد آوردن جار همسایه و جيران جمعش ذو صاحب سلم نام نوعی از درختست و ذی سلم موضعی در حجاز که از کثرت آن شجر درو باین اسم اشتهار یافته و المزج آمیختن از باب اول و دمع سرشک الجری و الجريان رفتن آب و جز آن از باب دوم مقله سو اد بیاض چشم را گویند دم خونست ... حرف آخریش برای خفت افتاده و فراموش کشته یائی یا واوی هر بیت پس از شرح و ترکیب و تعبیرات عرفانی به فارسی ترجمه شده. یک صفحه از دیباجه افتاده و کتاب به نام سلطان محمد بهادر نوشته شده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 891ق؛ 115گ، 19 سطر، اندازه: 13×22/5سم [ف: 2 - 244]