شرح صحیفه سجادیه

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3298 آغاز: پیغمبران میکند و بعد از آن برای خود و دوستان دعا میکند و کان من دعائه اذا ابتدأ بالدعاء بدأ بالتحمید لله جل و الثناء علیه حضرت امام زین العابدین (ع) چون ابتدا بدعا نمودی اول حمد و ثنای حق تعالی نمودی بآنچه این کلمات ترجمه آن و قریب به آنست. سپاس بیقیاس خدای را که اول اشیاست قدیم بی ابتدا و آخر اشیاست باقی بلا انتها خداوندی؛ انجام: و ظاهر کن عذر مرا و ضخیم کن یقین مرا و عافیت بخش در آن حسد مرا خدایا هر که بامداد کند و او را اعتمادی و امیدی بغیر تو باشد بامداد کردم و اعتماد ... ترجمه صحیفه سجادیه است آمیخته با اندکی شرح. در آغاز هر دعا پس از نقل عنوان عربی دعا، ترجمه عنوان را با شرح بیشتر به فارسی آورده و پس از آن به شرح و ترجمه دعا پرداخته است. نگارنده گمان می‌کنم همین شرح است که در کتابخانه آستان رضوی نسخه‌ای از آن با شماره 41 (با عنوان ترجمه صحیفه در فهرست) مورخ 1148 موجود است و نیز صاحب الذریعه نسخه‌ای از آن را که در 1059 در هانپور نوشته شده در کتابخانه محدث قمی دیده‌اند. غالباً در ترجمه بر عناوین دعاها سخنانی از خود در بیان خواص دعا افزوده چنان‌که در آغاز دعاء 46 پس از نقل عنوان مختصر دعاء آورده: «دعاء چهل و ششم در دفع کید دشمنان ... و ضرر ایشان. این دعا فرموده‌اند مناسب اکابر و اعاظم مردمانست که ایشان را هر نوع دشمنان و خصمان قوی باشند و از روی ظلم و طغیان قصد هلاک و اضرار ایشان نماید»، همچنین در ذیل برخی از ادعیه پس از پایان ترجمه متن دعا سخنانی افزوده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز وانجام؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج مشکی، قطع: رقعی [ف: 10 - 947]