شرح رساله‌ای در صرف و نحو

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 96/2 خوئی آغاز: و باقی قیود از تعریف بمنزله فصل است و بیرون میکند اشیاء ... قوله و هی اسم و فعل و حرف الخ بدانکه ضمیر هی راجع بلفظ که مصدر است و تذکیر و تأنیث در و یکسانست؛ انجام: و تقول فی التثنیه و الجمع المؤنث اضربان و اضربنان پس این قول مذکور بمنزله استثنا باشد ... فی هل ترون باسقاط نون جمع و الحاق نون تأکید و ضم و او همچنانکه ضمه یافته. اصل این کتاب بزبان عربی و شرح است بر کتابی به عربی در صرف و نحو؛ خط: شکسته، نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ ناقص است؛ 227ص (3-229) [ف: 7 - 158]