شرح دیوان خاقانی

19. تبریز؛ تربیت؛ شماره نسخه: 136 آغاز: دل من پیر تعلیم است و من طفل زباندانش ×× دم تسلیم سر عشر و سر زانو دبستانش / بدانکه دل نفس ناطقه را گویند ×× که روح انسانی است؛ انجام: و بیت آخرین در این نسخه این سه بیت است که در حقشیروانشاه گوید: از طالع میلاد تو دیدند رصدها ×× اختر شمران رومی و یونانی و مائی / تسییر براندند و براهین بفزودند ×× هیلاج نمودند که جاوید بقائی / کردند همه حکم که در پانصد و هشتاد ×× ابخاز بدست آوری و روم گشائی کا: عبدالرحیم، تا: 1244ق؛ مجدول [ف: - 169]