شرح دعای طیر رومی

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ذیل 287 آغاز: روایت کند مه فقیه ابوجعفر به اسنادها، درست از امامان ثقه که مردی را دیذم نورانی اندر کعبه طواف نموذ و عظیم به کار خوذ مانده بوذم ...، شبی وقتی سپیذه دم مرغی بیامذ و بر سر آن مطموره نشست، به زبان فصیح این دعا بخوانذ و نوری از دهان وی بیرون آمد؛ انجام: و قیل الحمدلله رب العالمین، فلله الحمد رب السموات و رب الارض، رب العالمین یسبح لله ما فی السموات و ما فی الارض، له الملک و هو علی کل شیء قدیر خط: نسخ مایل به نستعلیق، بی‌کا، تا: اواخر قرن 7 یا اوایل قرن 8؛ گفتنی است که همچنین بخشی از همین رساله در برگ‌های «279پ-280ر» این مجموعه با اندکی تغییرات مجددا تکرار شده است. ناگفته نماند که متن فارسی و نوع نگارش کهن این اثر از نظر ادبی بسیار حائز اهمیت و توجه است؛ کاغذ: شرقی نخودی، جلد: تیماج، 2گ (137ر-138ر)، 20 سطر (15×23/5)، اندازه: 20/5×28سم [میراث شهاب: س 13 ش 1 و 2 - 159]