شرح دستور معمای نیشابوری

3. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5652-28/72 آغاز: صاف می‌جو که همانا سازد ×× دل زوسواس طهارت پاکش. ماده بعض از اسم لفظ همانا است که بواسطه ترکیب واسطها مقصود به حصول پیوندد؛ انجام: بیار است اول ا زآن نام به ×× که باشد بر او نیز ختم کلام. تألیف شروح الرساله ... وقت ظهره قریب زمانده بود از فنادن داربقایله ایله میشلی رحمة الله علیه رحمة واسعة شرح مفصلی است بر رساله میر حسین نیشابوری معمایی و این شرح در سال 941 به پایان رسیده. درفهرست سابق کتابخانه 88/3 این شرح را از خواجگی بلخی متخلص به نامی دانسته‌اند ولی در این اثر هیچ مؤیدی بر آن وجود ندارد؛ خط: نستعلیق، کا: سید صالح شریف ابن حاجی یوسف، تا: 1222ق؛ افتادگی: آغاز؛ محشی با رمز «ضاء» گویا مراد ضمیری باشد و دیگری با رمز «صاء»؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 75گ، 15 سطر، اندازه: 16×22سم [ف: 5 - 2563]