شرح دستور معمای نیشابوری

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9807/1 آغاز: بسمله. حامدا لله و مصلیا علی نبیه و آله. بیت: چو کاری بی فضول من برآید ×× مرا در سخن گفتن نشاید. پس از فضول این فقیر است که در نظر اعیان حضرت خداوندی سخن می‌راند ... این چند کلمه باسلوب توضیح و تنقیح معماء میرحسین نیشابوری عفی عنه الباری در قلم آمد؛ انجام: پوشیده نماند که بحرف یاری است ازو لفظ پرحاصل گشت برو ختم شد کلام که میم است یافت دید اعلم و احکم کتابی است در توضیح و تنقیح دستور معمای حسین نیشابوری. جز شرح‌های رکنی و نواندکی و فکری است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 7 ذیحجه 1086ق؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 73گ (1پ-73ر)، 15 سطر، اندازه: 14/5×25سم [ف: 31 - 96]