شرح درج المضامين

7. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2420/3 آغاز: بسمله. بعد تحمید خدا تمجید احمد نعمت آل ×× از علی بن محمد جعفر از اخلاص بلا / گفت تجوید است اهل الله خاصان را ضرور ×× پند گیرد پند ده نوریست در ظلمات گور / لولو درج المضامین چون مضامینش نکو است ×× لیک اخلاطی در اوزان وی و تعبیر او است؛ انجام: شکر لله شد تمام این بوستان ذو شرف ×× ابتدا درغرس کردم ختم کردم در غرف این رساله «تجوید منظوم» علی بن محمد جعفر استرآبادی است که به سیاق درج المضامین سروده شده و اشتباها در اینجا آمده و باید در ذیل تجوید منظوم به جلد هشتم منتقل شود که دو نسخه دیگر هم از آن معرفی شده؛ بی‌کا، بی‌تا؛ 7ص(76-83) [ف: 9 - 1316]