شرح حكمة الإشراق

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1047 و 5637-ف آغاز و انجام: برابر خط: نسخ خوش، کا: رکن الدین محمد بن علی فارسی استرابادی گرگانی، تا: دوشنبه 9 محرم 718ق، جا: نجف اشرف؛ کاتب آن دانشمند و شاگرد علامه حلی (648-726) و خواجه طوسی (597-672) بوده است. او اوصاف الاشراف و اساس الاقتباس و اخلاق ناصری و الفصول فی الاصول و شرح کتاب ثمره بطلیموس و جبر و قدر طوسی را از پارسی به تازی کرد، رکن الدین نوشتن این نسخه را برای خود در نجف از روی نسخه بدی به پایان رسانده سپس آن را با نسخه دیگر (گویا نسخه اصل) برابر نمود و این مقابله او در روز چهارشنبه 9 جمادی الثانی سال 723 به انجام رسید، شرف الدین حسن بن عبدالکریم فتال غروی خادم روضه غروی استاد ابن ابی جمهور احسائی و روایت کننده از جمال الدین حسن بن حسین بن مطر جزائری از ابن فهد حلی (757-841) این نسخه را نگریسته و از آن بهره برد و در بامداد روز سه‌شنبه دوم ربیع یکم سال 870 از خواندن آن بیاسود، این نسخه در دست جلال الدین محمد دوانی (828-908) بوده و بر آن به خط خود حاشیه‌هایی نوشته که در پایان بیشتر آنها نشانه «مح» دیده می‌شود و در سه جا نیز بدین گونه نوشته است: «لمعلقه محمد بن اسعد - للفقیر الجانی محمد بن اسعد الدوانی - لکاتبه الفقیر الجانی محمد بن اسعد الدوانی» (گ 98ر - 113ر)، دوانی در حاشیه خود (گ 6ر) از کلمة التصوف سهروردی یاد نمود؛ این نسخه را محمد باقر جهرمی شیرازی کربلائی در کاظمین بسال 1253 خریداری کرده است؛ کاغذ: ترمه سمرقندی، جلد: مقوا زرد، 202گ، 24 سطر (13/5×20)، اندازه: 17/8×26سم [ف: 3 - 455] و [فیلمها ف: 3 - 173]