شرح جمع الجوامع

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3809 آغاز: برابر خط: نسخ، کا: عبدالامیربن ناصر کعبی، تا: 1208ق؛ محشی از: قاضی زکریا و ابن ابی شریف و ... و نیز فقراتی منقول از شرح سبکی بر منهاج بیضاوی، کاتب نسخه نخستین سطور حاشیه مقدسی را بر این کتاب نقل کرده است: «بسمله قال الشيخ الامام العلامه وحيد دهره ... محمد بن ابی شريف المقدسی الشافعی ... احمدالله على ما منح من الاهتداء بانوار اصول الشريعه ... و اقول انه لما كان كتاب جمع الجوامع تأليف العلاممه ... يجرى من كتب الاصول مجرى الانسان من العين ... حتى انه خلاصه كل بسيط و مستصفى كل وجيز فی الفن و وسيط و كان شرحه للعلامه جلال الدين ... قد حل من الشروح محل البدر من الكواكب ... غيرانه لما غلب عليه من الايجاز كادت اشاراته فی بعض المواضع تعد من الالغاز حدا نی ذلك الى تعليق حواش تفتح من الشرح مقفله و توضيح مجمله و تنبه على مهم اهمله و تنتصب لعبارة المتن احياناً ... لايضاحها برهانه و تتضمن شيئاً من دقيق المناقشه»، با یادداشت‌هایی است با قلم‌های مختلف و از جمله چند طلسم و چند فائده درباره طالع و نیز چند بیت از یک منظومه در اصول فقه. این ابیات از آن منظومه است: «دلالة الفظعلى المدلول ×× كالجسم و الروح لدى التحصيل / و هى على التحقيق فيما يعتبر ×× فيه كمال الربط في سامى النظر / ... و مدرك الحكم الكتاب المنزل ×× من عالم الغيب بامر يفصل / والبعض منه معجز لكونه ×× نسخة كون قد بنا لبونه / والجزء ضمن الكل في الاحاطه ×× رابطة ظاهره الاماطه / و ذاك معنى السرفى الاعجاز ×× فارع لكشف غامض المجاز / و اعلم بان الوحى بالخطاب ×× كمال قرب العبد فى الايجاب / ثم جرى فی اشرف المظاهر ×× معجزة باهرة للناظر»؛ تملک: محمد بن احمد بن زین الدین با مهر «یا امام محمد تقی»؛ کاغذ: فرنگی ضخیم، جلد: تیماج مشکی، 340ص، 31 سطر، اندازه: 15/5×23سم [ف: 10 - 1823]