شرح اشعار حافظ

2. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 779/2 گفتاری است (در حواشی گفتار نخست) در تطبیق مضامین پاره‌ای از ابیات حافظ با آیات و روایات و گویا از نویسنده گفتار نخستین است. در آغاز آن آمده: «بدان که بعضی از نادانان و جهال که خواجه مرحوم را قدس سره را صوفی و دهری مذهب دانسته اند از فرموده او غافلند که اکثر ابیات او بل همه آنها مطابق با آیات قرآنی است مجملا چند بیتی از آنها را آیات مطابق می‌سازد که چون مشتی نمونه خروار است ... گفته خواجه: به عزم مرحله قرب پیش نه قدمی / که سودها کنی ار این سفر توانی کرد. قوله تعالى الذين جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا ...» در حاشیه برگ 12پ دو بیت از «محرر اوراق» یاد شده و بیت نخست آن این است: «نیم غنچه گل هست و فصل فصل بهار ×× بیا و یک قدحی ساقی از شراب بیار»؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی سفید، جلد: تیماج مشکی، 6گ (1-6حاشیه)، 13 و 17 سطر، اندازه: 10/5×15سم [نشریه: 13 - 161]