شاهنامه

149. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1915 آغاز: سر سر پایه آسمان کمینه ... آستان اوست ... ایا شاه محمود کشور گشای ×× زمن گر نترسی بترس از خدای؛ انجام: همیشه به یزدان پرستن گرای ×× به پرواز دل زین سپنجی سرای / که آمد به شک اندرون روزگار ×× نه بیند مرا زین سپس شهریار. و این زمان چهارصد سال از آن تاریخ گذشته است هنوز می‌نویسند و دیگر آنکه در معنی که خواهند ابیات خوب از شاهنامه در آن معنی می‌توان یافت و از آن جمله علی بن احمد قاینی بنام سلطان ملک شاه کتابی ساخته است و آن را مبوب کرده و در هر بابی از ابیات شاهنامه اختیار کرده و آن را علاهده کتابی ساخته که مرغوب مطلوب فضلاست و فردوسی را بغیر از شاهنامه این اشعار بسیار است اما شدت ندارد و الله اعلم بالصواب تمام شد. خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ با 41 مجلس تصویر نقاشی آب و رنگ سبک کار اوایل دوران قاجار، مجدول، با سرلوح کتیبه‌ای مذهب؛ کاغذ: فستقی، جلد: مقوای روکش تیماج مشکی مذهب، 1042ص، 25 سطر، اندازه: 20/2×30/5سم [ف: 4 - 872]