سیاسی (رساله)

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 8671 آغاز: بسمله. رب اشرح لی صدری ... قولی و بک استعین. مقاله اول (ما که بوده ایم) ما ایرانیان در قدیم الایام مردمانی بودیم و شهرت یافتیم. به فضل و معارف و صنایع و تجارت و شجاعت و فتوحات و فصاحت و حکمت. ص 85: پس معلوم میشود که سیاست به صحت نرسد ... جز ... به آزادی و آزادی حاصل نشود جز به فضیلت و فضیلت نهایت اخلاق است؛ انجام: آن هم با بودن این نوع وزراء (گویا ناتمام است) به فارسی با نظم و نثر عربی، از کسی که در اسکندریه مصر با طالب اف بوده است در آن از افلاطون و ارسطو و شیشرون و روسو یاد شده و از نگارش‌های تازه روزگار مشروطه خواهی است از زمان احمدشاه، چنین است عنوان‌های آن: مقاله 1. ما که بوده‌ایم، 2. جهت عقب ماندگی ما چیست (ص 14)، 3. سلطنت و رعیت (20)، 4. اعمال مملکت منوط است به وجود عمال (24)، 5. کسی را که استقلال اراده باشد استقامت اداره کی باشد (45). در پایان آن آمده «اعلی حضرت احمدشاه خلدالله ملکه و سلطانه» (ص 56)، 6. در وخامت حرب (56)، 7. ممالک ایران بهترین بقاع است (70)، 8 در سیاست و علم اخلاق (74)، 9. ارکان اربعه حیات زندگانی (89)، 10. در نورانیت و مسعدت قرن چهاردهم (99)، 11. در گمراهی زمام داران امور (115)، در آن آمده است «اعلی حضرتا به تاج و تخت شهر یارت قسم» (ص 114)؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، فاقد جلد، 139گ، 15 سطر (7×14)، اندازه: 11×18سم [ف: 17 - 190]