سلوک ملوک

تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 187 آغاز: بسم رب عزیز رحیم. حمد بیحد شکر بیعد مختص معبود لم یزل سرمد مخصوص مسجود لم یلد صمدیست جلت عظمته و عظمت قدرته که هستیش نیستی ندید ... چون زحمت سیر و سلوک سفر و منتخب کردن سیر و سلوک ملوک نورتر بهم و سرخ قربهم هشت سنه کشیده همین نسخه بسلوک ملوک تسمیه شده؛ انجام: بطریق قربست. ز پند و نصیحت بسی سر و حکمت ×× نموده قریحت مرتب مصنف. بسی طعن و تعریض گویند من بعد×× غرض شد هدف هر کسی شد مصنف. قد ختم کلم و تم حکم موعظة لمن یتقط تذکره یتقط ... رقمه بخط مصنفه لملک ملوک و سمیت بسلوک ملوک ... و توسلی بمحمد و رتبطه و نبیه و عترته و ذویه علیهم تسلیمی و تحیتی و تکریمی و من ربی و توفیقی فی بدو و ختم خط: نستعلیق عالی، کاتب = مؤلف، تا: 1268ق؛ یادداشتی به خط مؤلف نسخه (محمد حسین متخلص به صدر) بدین شرح «و هو رب فیوض فی بدو و ختم نخستین نسخه سلوک ملوک بی همزه که بر قسم مصنف یعنی ذره بیقدر محمد حسین متخلص بصدر تحریر پذیرفت و هر چه ترجمه شده در تفسیر فرمیه و عربیه نیز بی همزه مترجم گشته و همچنین نسخه بی نقطه نصیحة الملوک عربیه مع قصیده عربیه بی نقطه هم مترجم کرد قصیده جلوس میمون که هر مصرعش تعیین وقت جلوس برقم کمترین بنده عتبه علیه بود ...»؛ مجدول، کمندکشی مضاعف، با 8 سرلوح خوب؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوای روغنی، مذهب، 271ص، 11 سطر، اندازه: 16×24سم [ف: 7 - 456]