سعد و همایون

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3075/1 آغاز: برابر؛ انجام: چو القصه بکام دل رسیدند ×× ز پس شادی قلم در غم کشیدید / بگو عبدالرحیم احوال ایشان ×× که دیدی یا شنیدی حال ایشان / من ایشان را بچشم خویش دیدم ×× نه روزی از کسی وصفی شنیدم / چو ایشان را بهم دیدم همایون ×× بگفتم قصه سعد همایون / کنون ده نامه سعد و همایست ×× حدیثی دلربای و جان فزایست / بآواز خوش از سوز دل و جان ×× اگر داری هوای دوست بر خوان / اگر نیک و گر بد گفتم اشعار ×× بپوشان عیب من معذور می‌دار / که من هرگز نرفتم پیش استاد ×× مرا ایزد عطایی این چنین داد / معلم هیچ تعلیمم نفرمود ×× ز طبعم چشمه اشعار بگشود / در ایامی که هفده بود سالم ×× ز شادی و طرب خوش بود عالم / بدام زلف خوبان اوفتادم ×× غم عشق بتان بود اوستادم / هوای عشق بازی در سرم بود ×× تمنای کتاب و دفترم بود / حسد می‌برد می‌بر هر دبیری ×× بر آوردم ز جان روزی نفیری / چه بد عبدالرحیم در جهان نام ×× ز رحمان و رحیم آمد مرا کام / کنون شد ختم در دور همایون ×× خجسته نامه سعد و همایون / سراسر گفته شد این داستانم ×× چو گفتم جمله تاریخش بخوانم / به ذوالحجه بود از اول ماه ×× که ختم این سخن کردم بناگاه / بتاریخ این حدیث نغز شیرین ×× سنه سبعمائه تاسع و سبعین خط: نسخ، کا: محمد بن حاجی طالب، تا: ربیع الاول 847ق؛ مجدول؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج مشکی، 35گ (1-35)، 17 سطر (7/5×14/5)، اندازه: 12×19/5سم [ف: 11 - 2019]