سخنان خواجه عبدالله

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1500/600 آغاز: (دیباچه): سپاس بی قیاس خداوندی را سزاست، که سرمستان بادیه حیرت را (متن): الهی این چه فضل است که با دوستان کرده که هر که ایشان را شناخت ترا یافت ... الهی این چه فضل است دوستان را ×× طفیل راه تو سازند جان را؛ انجام: الهی در جستجوی تو حیران بودم، تا ترا یافتم. الحال ترا یافتم و خود را گم کرده‌ام. خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: 1069-1089ق؛ افتادگی: انجام؛ در «جنگ مرتضی قلیخان» (ص 171-177 هامش)؛ 7ص(171- 177 هامش) [ف: 3 - 172]