الزخاريف

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4726/1 آغاز: بسمله. و به نستعین. حمدله ... اما بعد فیقول ... ابن الشيخ المفيد ابوهاشم انى لما یئست عن الاجتهاد و الامامة و ما اورثنى التحصيل الاالندامة حرضتنی النفس الخبیثة ای ان انتظم في سلك الادباء و ارتدى رداء الشعراء ... فانشدت قصيدة تشتمل على هجوه و ذمه و ابرىء نفسی ... و ذیلتها بذم الصوفية ... و الملاحدة ... و جعلتها ملمعة ليعلم اني ذو البيانين ... فشرحت عربياتها بالعربية و فارسياتها بالفارسية. بدانکه عروضیان را در بحر شهناز اختلاف است بعضی آنرا مرکب دانسته اند از سه فعولات ... و طایفه ای دیگر ... چون سر جان مکنیل و افندی پاشا ... گفته که این بحر را از چهل و شش مستفعلان باید اخذ کرد. چون این بیت کشانی که در مرثیه خضر علیه السلام گفته ... ولیکن آنچه این بی مقدار را بخاطر میرسد این است که اصول بحور چهار است اول قرادنگیز یعنی بحر اخضر؛ انجام: در آن سفر که کیومرث شد بجنگ گر او ×× ز رشک پطر سپهبد فکندش اندر چاه. تمت الزخاريف فی سنة 1278 هر چند نوشتن اینگونه مزخرفات خالی از رکاکتی نبود ... عذرخواه است چه باید کرد. خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: 1278ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: ترمه، 30ص (1-30)، 12سطر (4×7)، اندازه: 7×10سم [ف: 14- 3673]