زبدة الرمل

25. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 7462 آغاز: حمد و ثنای بلا احصاء به عدد رمل و حصاة مر آن ذات فردی را. هر کرا عقل راه بر باشد ×× کار او سر بسر چو زر باشد / در همه کار عقل راه حق جوید ×× هر چه گوید همه ز حق گوید / یا الهی به حق حرمت تو ×× بر بزرگی ذات و عزت تو / که زبان معین ثنا خوان کن ×× مرغ جان مرا سخن دان کن / مدخل اندر نجوم بسیار است ×× آنچه نثر است و آنچه اشعار است / لیک در رمل مدخل است مرا ×× مسکن این هوس دل است مرا / لیک در رمل مدخلی تصنیف ×× کس نکرد است از وضیع و شریف / مدخلی ساز از برای مرا ×× بشکم (؟) از دل این هوای مرا / نسخه را چون تمام کردم من ×× زبدة الرمل نام کردم من؛ انجام: ای محمد خصال و خضر نفس ×× تو بکن ترک این هوای و هوس / مختصر کن چنین روایتها ×× گرچه کفتی بسی حکایتها / گل این بوستان چو روی تو ×× ختم کن هم برین که گفتی تو / هر که را عقل با نظام بود ×× این قدر مرور را تمام بود / دارم از دوستان بسی امید ×× که بماناد نام شاه جاوید / گر روانم به خیر یاد کند ×× به دعائی مرا چو شاد کند / هر که خواند دعا طمع دارم ×× زانکه من بنده گنه کارم / که باشد روانم همیشه به کام ×× سلام علیکم علیک السلام خط: نستعلیق، کا: سید قاسم علی موسوی شاه جهان آبادی، تا: 7 رجب 1220ق، جا: هرات؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج حنایی، 123گ، 16 سطر (8×15/5)، اندازه: 13/5×20/5سم [ف: 16-578]