رقعات بلگرامی

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 1756 آغاز: بسمله. پس از سپاس بیقیاس خالقی که اقلام حقیقت ارتسام را در معرکه ثنایش اعتراف به بی دست و پایی خود ساختن است و عبارات عالیه را در فضای حمدش همه تن به اقرار نارسائی؛ انجام: عزت و حشمت و اقبال و جلال و دولت ×× این همه رایته مقدم و جاهش مأمن. نسخه اصل: کتابخانه ندوة العلماء، لكهنو، هند، شماره 31 (ردیف 26)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ 44ص، 15 سطر [عکسی ف: 5 - 204]