رساله عملیه

39. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 167/1 معزی آغاز: در چند موضع خلاف کرده اند چنانچه بعضی گفته اند که اگر کسی جاهل باشد بحرمه پوشیدن چیزی در نماز که پشت پا را بپوشاند و ساق نداشته باشد و در چنین چیزی نماز کند او صحیح است؛ انجام: پنجم آنست که نماز را با جماعت بجا آورد ... حق تعالی جمیع مؤمنان را در سایر احوال از شر او محفوظ دارد بمحمد و اله الطاهرين باینجا ختم شد این رساله عجاله در مشهد منور امام المؤمنین ... در روز دهم ماه ذی القعدة الحرام از سال هزار و هشتاد و پنجم از هجره و الحمدالله اولا و آخرا و صلی الله علی محمد و آله المقدسین. رساله با مبطلات نماز شروع شده، پس احکام سهو و شکیات بیان شده، آنگاه احکام سجده سهو و وجوب آن سپس کیفیت آن گفته شده و خاتمه‌ای در بیان علاج كثرة شك و سهو پایان بخش رساله است. تاریخ فراغت از تألیف دهم ذیقعده 1085ق است؛ خط: مختلف، کا: ابن آخوند حاج علی حسین مشهور به نجار، تا: 1213ق؛ افتادگی: آغاز؛ بعد از رساله دوم دو برگ (36-37) افسون عقرب زدگی برای طلب حاجات آمده بین صفحات منظومه‌ای در فقه یک صفحه (128گ) از اکمال الاصلاح حسین بن حسن شوشتری معروف به واعظ آمده؛ جلد: تیماج مشکی مجدول، 160گ، اندازه: 15×20/5سم [ف: 39 - 99]