الرسالة العلية فی الاحادیث النبویة

35. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2036 آغاز: برابر؛ انجام: چو دولت ز پیش از اندازه ده. خط: تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ از روی نسخه کهنه‌ای که در روز شنبه 5 ربیع الاول 955 وقت چاشت به پایان رسیده است نقل کرده و شرحی را که در پایان آن نسخه بوده است ایراد کرده، در حاشیه صحایف 248-254 مطالب متفرقه به زبان عربی به خط کاتب دیگری نوشته شده سپس در صحایف 255-256 باز به خط دیگر قصیده‌ای در مدح امام اول (قصیده در مدح جناب مولا) شامل 41 بیت نوشته شده که مطلع آن این است: «چه حاصل ز آنکه خوانی زحکمت‌های یونانی ×× زحکمت‌های یونانی چه حاصل ز آنکه می‌خوانی» و پیداست که گوینده این قصیده فیضی تخلص می‌کرده زیرا که در اواخر قصیده می‌گوید: «حکیمان شعرها گفتند در وصف علی لیکن ×× همه کس را مسلم نیست چون فیضی در افشانی» و قصیده به این بیت به پایان می‌رسد: «شعار خود مکن غیر از ثنا خوانی و مداحی ×× که مدحش بس بود ما را از لذتهای روحانی»، در پایان نسخه در صحایف 265-266 برخی مطالب متفرق بخط کاتبی که اصل نسخه را نوشته ثبت شده و پس از آن در ص 267 چهار بیت از ناصر خسرو آمده که مطلع آن این است: «ای خورده زایام فریبنده دمی چند ×× ای عمر تلف کرده برای درمی چند» و به این بیت بپایان می‌رسد: «این پند اگر بشنوی از ناصر خسرو ×× بهتر بود از ملک ری و گنج دماوند»؛ کاغذ: فرنگی سفید دار، جلد: میشن سیاه، 267ص، 18 سطر، اندازه: 15/5×20/5سم [ف: 6 - 32]