الرسالة العلية فی الاحادیث النبویة

34. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 590/1 آغاز: ... می‌نماید. ع. و العذر عند کرام الناس مقبول و بواسطه آنها این کتاب بمطالعه ملازمان آن عالی جناب مسمی شد بالرسالة العلية فی الاحادیث النبوية و الله المفیض الجواد و منه المبدء و اليه المعاد؛ انجام: این بود کلمه چند چون مرقع درویشان هر پاره از جائی اندوخته و رشته مناسبت بر یکدیگر دوخته. نظم: بدین گونه کین نخل تو بسته ایم ×× نگوئی که از خویش بربسته ایم / ز هر گوشه توشه برده ایم ×× ز هر خرمنی خوشه بوده ایم / ز هشتصد فزون بود هفتاد و پنج ×× که گشتیم ازین نقد گنجینه سنج / در این بارگاه نقابت پناه ×× پسندیده کوشد زهی عز و جاه / ببازار لطفش که دار الوفا است ×× قبول اگر یابد اقبال ما است / بیا کاشفی خودنمائی مکن ×× بکن بر دعا اختصار سخن / الهی باسرار مردان دین ×× بانوار پاکان راه یقین / بحق النبی و اولاده ×× بسر الولی و احفاده / باوراد پیران نیکو نهاد ×× بفیض جوانان پاک اعتقاد / که شمس معالیش تابنده دار ×× بسی ظل عالیش پاینده دار / دل و دینش آباد دار از کرم ×× زجان و تنش دور کن درد و غم / بهر ساعتی دولتی تازه ده ×× چو دولت دهی بیش از اندازه ده خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 140گ (1ر-140ر)، 18سطر (6/5×11/5)، اندازه: 11×16سم [ف: 5-1328]