رجعت

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1045/7 آغاز: بسمله. الحمد لولی الحمد و مستحقه ... و بعد فقد سالت ... عمل رسالة اذكر فيها ادلة الرجعة بعد الموت عند ظهور قائم آل محمد؛ انجام: بل لا احمد من المسلمين الا و يجوز ان لايرجع و ذلك يكفى فى باب الرجعة. به گفته شیخ مفید و سید مرتضی بیشتر دانشمندان امامی به رجعت و برگشتن گروهی از مردم در روزگار امام زمان گفته‌اند و اندکی از آنها آن را به بازگشت دولت شیعی تأویل کردند نه زنده شدن مردگان. خود مفید هم از کسانی است که به رجعت مردگان می‌گوید (اوائل المقالات چاپ دوم ص 13 و 50)، او در اجوبه مسائل سرویه (رسائل ص 42) می‌گوید رجعت آئین خاندان پیامبر است و عامه مخالف آن می‌باشد. در این رساله نیز از روی کتاب و سنت روشن گردیده که رجعت هست. در آن از قطب راوندی و ابوالفضل طبرسی در کتاب کبیر و ابوالقاسم بلخی یاد گردیده است؛ خط: نسخ، کا: محمد بن عبدالحسین آل حسینی نجفی، تا: سه‌شنبه 23 محرم 1056ق، جا: اصفهان؛ در پایان دارد: «الی هنا وجدت من هذه الرسالة الشريفة يسرالله سبحانه و تعالی شانه علی بقيتها با يسر حال و انا الفقير الى الله الغنى ابن عبدالحسين محمد آل الحسینی النجفی عفی عنهما بالنبی و الوصی»، چنین می‌رساند که نسخه به انجام نرسید و او همه را نیافته است، محشی با نشان: «م ح» و «م ح ع ل» [ف: 3 - 576]