شناسنامه کالبدشناسی نسخه خطی
پیوند کوتاه:
/m/153108
نشانهای نسخهشناسی و کالبدشناسی
اصل نسخه (دستخط مؤلف)
—
حواشی به خط مؤلف
—
تذهیب و سرلوح
—
نگاره و نقاشی
—
تصحیحشده (مصحح)
—
دارای حواشی (محشی)
—
سطور مجدول (جدولبندی)
—
دارای رکابه (پایصفحه)
—
مقابله و بلاغ
—
چاپ عکسی / فاکسیمیله
—
مشخصات کاتب و تاریخ کتابت
- نام کاتب:
- نعمت الله بن حمزة عمیدی حسینی
- تاریخ کتابت:
- 981ق (981 هـ.ق)
- محل کتابت:
- نامشخص
- ردیف ثبت در مأخذ:
- ردیف 5 (در فنخا)
ویژگیهای مادی و ظاهری نسخه
- نوع و اقلام خط:
- نسخ
- تعداد برگ و سطر:
- 326 برگ • 17 سطر
- ابعاد و اندازه (سانتیمتر):
- 14/5×20 سم
- کاغذ و جلد:
- سمرقندی • چرمی
آغاز نسخه
منطبق بر آغاز اثر (در مأخذ: «برابر»)
« بسمله الحمدلله رب العالمین وصلوته علی سیدنا محمد النبی وعلی اهل بیته الطاهرین وسلم تسلیماً اما بعد فانی وقفت علی ماذکره السید الشریف ... »
انجام نسخه
منطبق بر انجام اثر (در مأخذ: «برابر»)
« و ابو محمد القزاز کتبهما نروی بهذه الاسانید »
فوائد و رسائل مندرج در نسخه:
با گواهی مقابله با نسخه معتبر تصحیح شده خزانه امیرالمومنین که گویا به خط ابن ادریس بوده خط او را هم داشته است با خط عبدالکریم ابن طاوس سید محمد بن معد مولوی، با مقابله از محمد بن علی بن ابی الحسن حسینی در نجف در روز سهشنبه 15 صفر گویا 982
فنخا
مشخصات مأخذ و استناد فهرستنگاری:
فهرستگان نسخههای خطی ایران (فنخا)، به کوشش مصطفی درایتی، تهران، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.
جلد 16 • صفحه 314 • ردیف 5
متن فنخا:
5. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 3132
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، کا: نعمت الله بن حمزة عمیدی حسینی، تا: 981ق؛ با گواهی مقابله با نسخه معتبر تصحیح شده خزانه امیرالمومنین که گویا به خط ابن ادریس بوده و خط او را هم داشته است با خط عبدالکریم ابن طاوس و سید محمد بن معد مولوی، با مقابله از محمد بن علی بن ابی الحسن حسینی در نجف در روز سهشنبه 15 صفر گویا 982، با حکایت اجازه سماع و روایت به ابن جعفر محمد بن ابوالفتوح حسین بن علی بن محمد خزاعی از پدرش حرس الله فضله از شیخ عبدالجبار بن عبدالله مقری به اجازه از مصنف با قرائت علی بن عبدالله بن الحسین بن الحسین بن بابویه بر او و شیخ امام صفی الدین ابومحمد حسن بن ابی بکر سیار الجبروی که برای آنها صحیح بوده، این اجازه سماع که ابوجعفر محمد و پسرش که کتاب را نزد مجیز که نامش را نمیدانیم خوانده است به خط خود مجیز نوشته در 551/14 در اصل منقول بوده؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: چرمی، 326گ، 17 سطر، اندازه: 14/5×20 سم [ف: 2 - 709]