رباعیات خیام

4. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 296 آغاز: در تاریخ قدما مسطور است که وفات حکیم عمر خیام نیشابوری در سنه سبع و عشر و خمسائه بوده و او در حکمت یگانه و عالم زمانه خود بود و خواجه نظامی عروضی سمرقندی که یکی از شاگردان اوست حکایت می‌کند که در بغداد با امام الحکماء حکیم عمر خیام اتفاق ملاقات افتاد و در اثناء سخن می‌گفت قبر من در موضعی باشد که هر بهار باد شمال برو گل افشان شود مرا از آن سخن تعجب آمد و دانستم که او گزاف نگوید ... ای سوخته سوخته سوختنی ×× وی آتش دوزخ از تو افروختنی / تا کی گوئی که بر عمر رحمت کن ×× حق را تو کی برحمت آموختنی؛ انجام: دنیا نفسی و من درو در قفسی ×× اندر قفسی چند توان زد نفسی / شکرانه آنکه زنده خوش می‌باش ×× کین عالم بیوفا نماند کسی پس از ذکر مقدمه و شرح حالی از حکیم عمر خیام نقل از چهار مقاله نظامی عروضی سمرقندی تعداد 345 رباعی منسوب به عمر خیام نیشابوری به قلم جلی و محکم سلطانعلی مشهدی کتابت شده است به ترتیب حروف قافیه ابیات؛ خط: نستعلیق، کا: سلطانعلی کاتب مشهدی، تا: قرن 9؛ مجدول مذهب؛ مهر: حسین بن هدایت الله، محمد رضا حسینی، مشیرالسلطنه 1322، ناصرالدین شاه قاجار 1274؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مقوای روکش چرم عنابی، 88ص، 12 سطر، اندازه: 28×43/5سم [ف: 3 - 477]