رباعیات بابا افضل

10. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 772 آغاز: رباعیات: ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود ×× نقش قلمت بر در و دیوار وجود / در پرده کبریا نهان گشته ز خلق ×× بنشسته عیان بر سر بازار وجود؛ مثنوی (1): ویحک ای نقش بند بی خامه ×× قاصد رایگان بی مایه / فلک از بهر ناخوشی و خوشی ×× کرده در بام تو خریطه کشی؛ مثنوی (2): این چنین گفت راوی همه دان ×× که به عهد قدیم در همدان / دو برادر به یکدگر بودند ×× که خدایان معتبر بودند؛ انجام: رباعیات: ما و می و معشوق در این کنج خراب ×× جان و دل و چشم نیز در رهن شراب / فارغ ز امید رحمت و بیم و عذاب ×× آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب؛ مثنوی (1): تا جهانست در جهان او باد ×× قالب و روح را روان او باد / تیر احداث را نشانه مباد ×× قبله عارضه زمانه مباد؛ مثنوی (2): چشم اگر از خدای بر بستی ×× به خدا اگر تو آدمی هستی / هر که او از خدای ترسان نیست ×× شک میاور در این که انسان نیست در فهرست ناشناس آمده. دارای سه بخش 1. رباعیات، 2و3. مثنوی؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: سفید و حنایی، جلد: تیماج تریاکی، 53گ، 12-10 سطر (6×13)، اندازه: 14×22سم [سنا: ف: 2 - 56]