راز گل

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13505 آغاز: جواب گفتن حضرت شیخ نجم الدین کبری قدس سره در فروماندن امام فخر رازی: فخررازی چون فرو ماند از دلیل ×× شد زبانش بسته از برهان قیل / آنچنین فرمود آن شیخ جهان ×× چو دلیلت گشت باطل این زمان؛ انجام: ای خدای قوتی ده بنده را ×× شیب پای نفس این افکنده را / تا شود صحن دلم مأوای عشق ×× نی غلط گفتم کجا پروای عشق / هستی ام ر هست کن با هست حق ×× در گروه و اصلان مست حق / نیستی را هست کرد انعام تو ×× خاک گوهر می‌شود ازنام تو / مدح تو از گفت ما گستاخی است ×× شاه عالم ما شکرنا گفت درست / کرده ام توفیق کارم را به تو ×× داده ام هم اختیارم را به تو / آنچنان کن که شوم در هر دو دار ×× در گروه اولیای رستگار / هم بکن ... آن سلطان مست ×× که زهجرش سل نهصد بیست هست / ویل(ویس) محمود اسیرک از یقین ×× خادمی بر اولیای راه بین / قوت جانش دوستی اولیا ×× در دلش نی جز تمنای خدا خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ در نسخه ما نام شاعر در چند جا «صحیحی» نوشته شده؛ جلد: مقوا، 81گ، 13 سطر، اندازه: 11×16سم [ف: 37 - 5]