راحة القلوب

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 15564/2 آغاز: بسملة، آفرین سخن آفرین را که در صلای ثنایش زبان ما بسم الله شده و نتیجه مقدم و تالی جسم و جان است و چون موجبه حیات انسانی به دلالت فیض ربانی بدیهی الإنتاج إدراک کلی گردد. اما بعد: بر تماشائیان عرصه وجود و نظارکیان عالم نمود؛ انجام: اگر چه مسافت بعید است وعده بعید است و این وعده است نه وعید اللهم ربنا أنزل علینا مائدة من السماء تكون لنا عيداً لأولنا و آخرنا خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ محشی با نشان «12» دارد؛ کاغذ: شرقی، 39گ (47پ-85پ)، 12 سطر، اندازه: 6×11سم [ف: 39 - 475]