ذکریه

13. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 120/5 خوئی آغاز: ای عزیز بدانکه ایزد تعالی انسان را سعادتی وعده کرده است که آنرا لقاء الله خوانند و جانهای جمیع طالبان صادق و کاملان محقق از پی این سعادت؛ انجام: عارفی روزی بدیهی میگذشت ×× واله و مدهوش چون میخوار گان / دید گورستان و سرگین دان بهم ×× بانگ بر زد گفت هین نظار گان / نعمت دنیا و نعمت خواره بین ×× اینت نعمت و آنت نعمت خوارگان خط: نسخ تحریری، کا: دوست محمد قاینی نهار جانی فرزند حسین علی، تا: 1120ق؛ 6ص (179-184) [ف: 7 - 125]