الذخيرة لاهل البصيرة

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 396 و 3744-ف آغاز: ان و وجدت من علماء الوقت من يتصدى لتصنيف كتاب يحذو فيه حذوه و يتلو فى استنباط غرائب المعانى تلوه؛ انجام: و يستعملنا فيما يقر بنا اليه و يز لفنا لديه. و هو حسبنا و نعم الوكيل و صلى الله على سيدنا محمد و آله و سلم. وجدت ما هذا مثاله: تم المختصر - المرسوم بالذخيرة لاهل البصيرة في شهر شعبان المبارك سنة تسع و تسعين و خمسائه - و كان الفراغ من رقمه ظهر الجمعة سادس شهر جمادى الاولى احدى شهور سنة اثنين و سبعين و ثمانمائه بخط ... حسين بن على بن احمد العابد الينبوعى ... و الحمدلله رب العالمين و سلم تسليما. دیباچه و اندکی از آن افتاده است؛ خط: نسخ، کا: حسین بن علی بن احمد عابد ینبوعی، تا: جمعه 6 جمادی الاول 872ق؛ از خاتمه نسخه پیداست که کتاب در شعبان 599 به نگارش درآمد پس باید از همان ابی العباس احمد موصلی (- 622ق) باشد. در دیباچه دارد که «کتابها بپرداختم و اکنون سالم از چهل گذشت. در این نگارش علمهایی که امام ابوحامد در دفترهای خویش بپراکند گردآوردم و در 4 اصل گذاردم: 1. خودشناسی 2. خداشناسی 3. گیتی شناسی 4. رستاخیز» در پایان دیباچه کتاب را به نام بزرگی که نامش را نمی‌برد اختصاص می‌دهد - هر چهار اصل در نسخه ما هست، محشی یکی از ابوالحسن بن محمد رضوی، باز از تاریخ شعبان 872 یاد می‌شود؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مقوا، 37گ، 29 سطر (12×21)، اندازه: 17/5×25/5سم [ف: 3 - 662] و [فیلمها ف: 2 - 242]