دیوان هما مروزی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8821/7 آغاز: حمد خدای را که امتیاز داد نوع انسان را از ماعدا به بیان و تعلیم داد رویة بیان را به انسان ... نای را چون ز پی عید توان آورند ×× حمل و ثور فلک موی کشان آوردند؛ انجام: بر زیان منهی تقدیر بادا این سخن ×× کاسمان را بر در او پاسبان خواهم کشید / زار این بی مایه خصمان را پس از روزی سه چار ×× بر به خاک آستانش موکشان خواهم کشید شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، با مقدمه کوتاهی در آغاز که می‌نویسد: «و بعد مرا که محمد صادق مروزی وقایع نگارم و اهل دانش را کوچک ابدالی ارادت شعار، شعری چند از قصیده و غزل که وقتی به هوای نفس خاطر فاتر به ترتیب آنها سماجتی نموده بود ولی از عدم فراغ و دماغ پراکنده د راوراق بودی و متفرقه ... تا در تاریخ یکهزار و دویست و سی به حکم پادشاه زمان ... فتحعلی شاه قاجار.. به سفارت دارالسلطنه هرات مأمور آمدم و در آن خطه ارم نهاد روزی چند از ملاقات یاران قدیم خرم و مسرور و به اصرار یاری از یاران روحانی ... به اسم نامی محمد رضا.. از اجل اعاظم و اعیان دارالسلطنه هرات به جمع آن سخنان پریشان پرداخته جمله را در ورقی چند مدون ساخته به دستیاری خامه معجز نگار ... میرزا عبدالرحمن هروی که یکی از احباب معنوی بود آن خزف ریزه چند از خاک راه برداشته آمد و دیوانی بر آن اشعار نگاشته»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: نیمه اول قرن 13؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: میشین نیلی، 164ص (172- 335)، 17سطر (9/2×15)، اندازه: 14/6×22سم [ف: 29/1 - 49]