دیوان همام

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2654 آغاز: برابر؛ انجام: حق تفسیر خوش اندر خوش بیاب ×× این بود و الله اعلم بالصواب / کیفر او داد زانجا رفت شاد ×× بر ده و ملای ده صد لعن باد مثنوی بر وزن مثنوی مولوی مشتمل بر حکایات و مسائل مذهبی و تمثیل که عنوان مطالب آن بدین قرار است: دیباچه، مناجات حب حق فطریست، بیان حال موت مؤمنین، حب امیرالمؤمنین وسیله نجات از عذاب است، بیان حدیث مثل اهل بیتی که مثل سفینه نوح، حکایت عالم شیعی در هندوستان و مناظره او با وزیر گمراه، عذر قاضی فضل الله روزبهان در منازعه معاویه با علی، حکایت شخصی که در مسجد لواط می‌کرد، افسوس به گذشته و بطالت عمر، فنای زنان مصری در حسن یوسف، واقعه کربلا، طریق مقصد بر وجه کلی، زلیخا بعد از تجلی محبت خدا بر قلب او، فرمایشات امیرالمؤمنین، ازدواج یوسف و زلیخا، در نکوهش صوفیان دنیا طلب، حکایت جامی، نکوهش زهد فروشان ریاست طلب، مراحل سه گانه حق سلوک در توحید، در اینکه حقیقت علم از عمل منفک نیست. اشعار متوسط است و با اینکه بعضی از مضامین مولوی را عیناً به کار برده ابیاتی در طعن مولوی دارد، تعداد ابیات 1814 بیت است؛ خط: نسخ خوش، کا: علی محلاتی، تا: 1274ق؛ مهر: «درویش»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج عنابی، 126ص، 15 سطر (8×15)، اندازه: 14/5×23/4سم [ف: 8 - 395]