دیوان هدایت

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1084 آغاز: خرقه به کهسار داد ابری سنجا بگون ×× کرته بباغ و بدشت میغی مهتا بگون؛ انجام: حق شناسی است خود پسندی نیست ×× منکر من ازین سخن نشنوی مندرجات این نسخه از دیوان هدایت قصاید و غزل است که همه در اقتفا و تقلید اساتید بزرگ شعر چون عنصری و منوچهری و سنائی و معزی و غیره می‌باشد و خود وی مدعی است که سی هزار بیت از قصیده و غزل و غیره دارد و ظاهر این است که با مثنوی‌های وی شماره ابیات او باین اندازه است. شامل مسمط‌ها و ترکیب‌بندها و ترجیع‌بندها و قصاید مرتبة بترتیب حروف تهجی می‌باشد؛ بی‌کا، تا: 1275ق؛ به سال 1280 میرزا حسن نوری در پایان دیوان یادداشت نموده که در حدود 12900 بیت می‌باشد، یادداشت‌هایی لغوی و تاریخی و ادبی در کنار بیشتر از صفحات به خط هدایت، تاریخ شرحی که در حاشیه ص 541 به خط هدایت نگاشته شده سال 1281 می‌باشد، هدایت به سال 1275 نوشته که این دیوان از اوست و خود وی بنگارش آن پرداخته و در ذیل آن فرزندزاده ایشان حاج مخبر السلطنه (مهدی قلی هدایت) نوشته‌اند که این نسخه به کتابخانه مجلس تقدیم شد؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج، 318گ، 21 سطر، اندازه: 21×35سم [ف: 3 - 329]