دیوان وفائی هروی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7879 آغاز: روزی که شد بنام تو روشن سواد ما ×× داد ابروی ... صبا یاد ما / شد آشیان قمری نام مقدست ×× هر مصرعی که رست چو سرو از نهاد ما؛ انجام: چند چون حباب از دل زنده هوا بودن ×× باش تا نفس داری مستعد ویرانی / کی نگاه او افتد بر چو من وفا خاکی ×× بهر چشم آهو نیست سرمه صفاهانی دیوان غزلیات شاعر است به ترتیب حروف الفبایی آخر قوافی از حرف الف تا یاء، در حاشیه نسخه غزلیاتی اضافه شده که احتمالاً به خط ناظم اشعار است. تخلص شاعر «وفا» می‌باشد و آن‌چنانکه منزوی (3: 2603) از روی همین نسخه استنباط نموده، شاعر این دیوان همان وفائی هروی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج آبی، 183گ، 14 سطر، اندازه: 13×22سم [ف: 26 - 355]