دیوان وفائی شوشتری

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13631 آغاز: تا که خدائی کند خدای محمد ×× دست من و دامن ولای محمد ... و بعد از چند بیت گوید: روزگار از نگهت زلف نگارم عنبرین شد ×× گیتی از عکس رخش رشک نگارستان چین شد؛ انجام: ظلمهایی راکه هر ظالمی کردم بیان ×× همچو ظلم ساربان نبود مرا اندر سخن / شوشتری مداح شد ماتم سرای شاهدین ×× هم بطوس و هم نجف هم حیدر آباد دکن دیوان مراثی؛ خط: نستعلیق، کا: اسد لله بن حاجی حسن قرباغی، تا: پنج‌شنبه 8 رمضان 1306ق؛ آغاز نسخه ما بعد از چند بیت با نسخه دانشگاه 2590/12 برابر است؛ جلد: گالینگور قهوه‌ای، 68گ، 13-14 سطر، اندازه: 15/5×20/5سم [ف: 37 - 157]