دیوان وصالی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2938 آغاز: سرگذشت: بسمله. عزت و عظمت مر عزیزی ... را سزد که ستایشش موجب آسایش و نیایشش مورث آرامش است.آغاز دیوان: قافیه حرف الف از قصائد و له ايضا: نوبت رسید موکب نیسان را ×× حشمت شکست دولت آبان را / اردی بهشت ماه فراز آمد ×× آراست چون بهشت گلستان را؛ انجام: ما شب گله از پر طاوسی تو کردیم ×× خورشید و مه از پر تو فانوسی تو کردیم / از کعبه و بتخانه و در دیر و کلیسا ×× تکمیل زیارات پابوسی تو کردیم از محمد رضا وصالی ساروی مازندرانی طبری حکیمباشی سفارت کبری و حافظ الصحه که سرگذشت خود را تا سال 1309 نوشته است (ص 1- 20) از گفته طاهر منشی سپاهانی در گنج شایگان. این دیباچه نیز برای تاریخ قاجار سودمند است. از این دیوان برمی‌آید که او افیونی بوده (384) و در مدرسه دارالفنون درس خوانده و نشان مس و زر همایونی گرفته (6) و در هیئت سفارت ایران در عثمانی عضو بوده (7) و درباره فتح خوارزم به دست حسام السلطنه در وقعه سالار اشارتی کرده (60) و نکات تاریخی فراوانی از آن به دست می‌آید؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ مصحح؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج عنابی، 249گ، 11 سطر (8×14/5)، اندازه: 14/5×22سم [ف: 10- 1814]