دیوان وحید قزوینی

10. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 655 آغاز: بعد بسمله. کرامت کن عیاری یا رب این ناقص عیارنرا ×× بده دستی که گیرم دامن پرهیز کارانرا / چکد چون قطره باران حباب از آب برخیزد ×× بلی از دیدن یاران گشاید چشم مارانرا؛ انجام: در مغز نظر ز پوست میباید کرد ×× هر کار که آن نکوست میباید کرد / آن را که مریض عشق باشد دلکش ×× پرهیز ز غیر دوست می‌باید کرد غزل است به ترتیب تهجی و ترجیع؛ خط: نستعلیق، کا: گنج علی، تا: 17 صفر 1223ق؛ مهر: کتابخانه سید ابوجعفر تعلقه دار سرپور سنه 1313؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج مشکی، 293گ (6×14)، اندازه: 15×26سم [سنا: ف: 2 - 7]