دیوان وحید قزوینی

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1033 آغاز: اسباب و آلات و مظاهر اویند اوهاد و مضل است کماقال الله یهدی به من یشاء و یضل من یشاء. از هر حالی که مرد را پیدا گشت ×× واگشت اگر بماهه زیبا گشت / هرگه که زما چون و چرا ثبت افتاد ×× زددیو فراموشی از آن واگشت؛ انجام: پایان بخش اول: فقره سخن نردبان منظور نظر است و منظور نظر مسند آن شاه دادگسترست ای که انسان و مظهر اینی به خود باز گرد تا بینی. آن شاه ازل که هست بر صرح سخن ×× انداخته از کون و مکان طرح سخن / بگذار کتب یعنی این نامه بخوان ×× زیرا سخن است جمله و ین شرح سخن. درهم چند از مخزن قرآن شمردیم و به خازن ان علینا بیانه سپردیم. شامل یک اثر به نثر آمیخته به نظم، منشآت و رباعیات و مثنویات است و به گواهی یادداشت موجود بر یک برگ اضافی اول نسخه، شامل 5150 رباعی است. بخش اول (که گویا به منزلت دیباجه رباعیات است) چند «فقره» است و پس از دو یا سه سطر نثر یک فرد یا رباعی (بیشتر از خود و گاه از دیگران) می‌آورد و در آن از حکایات، و نیز از آیات قرآن آورده است از جمله این منشآت: «معراج نه همچون دود بالا دویدن است بلکه معراج به حقیقت خود رسیدن / نه از آن معراج دودی تا سماء ×× بل از او معراج طفلی تا نهی / آن عالم را که اصل احوال آید ×× این عالم تحت و فوق تمثال آمد / یعنی گروه به معنی خود یابی ×× معراج نیت صورت حال آمد / سخن آنست که [ره] بجایی دارد ×× نه همین خوف رجائی دارد»؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز؛ متن و حواشی؛ بر پشت برگ اول نوشته «پنج هزار و یکصد و پنجاه رباعی»؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوای سفید، 348گ، 15 سطر، اندازه: 13×20/5سم [ف: 3 - 552]