دیوان وحشی بافقی

3. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1131 آغاز: بود جغد مجنون خصمت که او را ×× همه خان و مان گشته با خاک یکسان؛ انجام: ای خواجه هجو، ریشه فرو برد به ترس ×× شاخی است این که برن دهد میوه بهی دارای: قصیده بی‌ترتیب الفبایی، غزل بی ترتیب الفبایی. قطعه و در پایان رباعی، قصیده‌ای در ستایش شاه غیاث الدین محمد میر میران و برخی غزلها دارد که در چاپ امیرکبیر 1339ش نیست؛ خط: نستعلیق شکسته خوش، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول؛ کاغذ: ترمه، جلد: تیماج قهوه‌ای، 41گ، 16 سطر (6×12)، اندازه: 12×18/5سم [ف: 2 - 116]